در آستانه‌ی هزاره‌ی سوم آتشفشانی سینمای آلمان را از خواب زمستانی بیدار کرد: «لولا می‌دود» (1998)، به کارگردانی توم تیکوِر، یک کمدی تجربی بود که سرگذشت دختر سرخ‌مویی به نام لولا را روایت می‌کرد. آمیزه‌یی از سرنوشت، عشق و اتفاق روایت زندگی در سال‌های پایانی دهه‌ی آخر قرن گذشته بود. مسابقه‌ی شجاعانه‌ی لولا با زمان در خیابان‌های برلین همه‌جا به عنوان نماد خستگی‌ناپذیری این دوران تفسیر شد. کارگردان توم تیکور با فیلم «لولا می‌دود» سد ورود به سینمای جهان را فرو ریخت. خیزش جدیدی در سینمای آلمان آغاز شد. برای اولین بار پس از دوران  آنچه «سینمای مؤلف» خوانده می شد و در دوره ی کسانی چون راینر ورنر فاسبیندر (که سال 1982 درگذشت) نگاه علاقمندان در جهان به سینمای آلمان و موفقیت‌ هایش در عرصه‌ ی بین‌ المللی جلب می‌ شود: اسکار برای «هیچ ‌کجا در افریقا» (به کارگردانی کارولین لینک، 2002). در سال 2007 فلوریان هنکل فن دونرسمارک برای اولین فیلم سینمایی خود به نام "زندگی دیگران" این جایزه ی دوست داشتنی را به دست می آورد. در همین سال در جشنواره ی سینمایی کان جایزه ی بهترین فیلم نامه و جایزه ی ویژه ی جشنواره به فاتح آکین برای فیلمش "در سوی دیگر" اعطا شد.

در حالی که در ابتدای هزاره ی جدید سینمای کمدی بود که ناباورانه باعث موفقیت سینمای آلمان شد - مانند کمدی «سال‌ های چرب‌ وچیلی سپری شده است»، اثر هانس واین‌گارتنر (2004) – در سال های آخر دهه ی جاری سینمای جدی در مرکز توجه قرار دارد. موضوع فیلم ها ولی تغییر نکرده است: کمدی تراژدی خداحافظ لنین! (2003) با موفقیت در 70 کشور نمایش داده شد، چون روایتی از شکست سوسیالیسم بود. و فیلم دونرسمارک، " زندگی دیگران" (2007)، به سرگذشت زندگی و رنج در دیکتاتوری پلیسی جمهوری دموکراتیک آلمان می پردازد.

فاتح آکین، کارگردان ترک ‌تبار هامبورگی، با قدرتی نفس‌گیر زندگی ترک ‌ها را در آلمان روایت می ‌کند. او در درام با سر به دیوار (2004)، که موفق شد خرس طلایی جشنواره ی فیلم برلین – برلیناله – را نیز از آن خود کند، سرگذشت عشق دو ترک‌ تبار آلمانی و له‌ شدن آن‌ ها بین دو فرهنگ را با جزئیاتی خشن و بدون احساس ترحم روایت می‌ کند. آکین در سال 2007 در فیلم درام خود به نام "در سوی دیگر" سرگذشت شش انسانی را در آلمان و ترکیه روایت می کند که سرنوشت زندگی آن ها را به یک دیگر پیوند زده است. جایزه ی فیلم آلمان این فیلم را شایسته ی چهار جایزه دانست. او در سال 2009 با فیلم „Soul Kitchen“، این بار در ژانر کمدی، یک یادبود سینمایی برای هامبورگ ساخت.

فیلم های آلمانی موفق اند، زیرا حکایت های ملی آنها و برداشت سینمایی از آن ها مسائلی فراملی اند. اگرچه فیلم سازان آلمانی موضوع داستان فیلم ها را از تحولات و تغییرات در کشور خود و از سرنوشت خود برگرفته باشند.