نقاشی و عکاسی آلمان از دهه‌ی نود قرن گذشته به بعد در عرصه‌ ی بین‌ المللی با موفقیت ‌های بزرگی روبه ‌رو بوده است. معجزه‌ ی نقاشی جدید آلمان در خارج با عنوان «هنرمندان جوان آلمانی» (Young German Artists) شناخته می ‌شود. این هنرمندان از شهرهای برلین، لایپزیگ یا درسدن برخاسته‌ اند. مشهورترین نماینده ‌ی «مکتب جدید لایپزیگ» نئو راوخ است. ویژگی سبک آنان نوعی واقع‌گرایی جدید است که در ادامه‌ی «مکتب قدیم لایپزیگ» و هنر دوره‌ی جمهوری دموکراتیک آلمان، فارغ از بندهای ایدئولوژیک، تحول یافته است. تابلوهای این نقاشان اغلب چهره‌ هایی رنگ ‌پریده را نشان می ‌دهند که به نظر می ‌رسد چیزی نامعلوم را انتظار می ‌کشند. تصاویری که می ‌توانند بازتابی از شرایط آلمان در آغاز هزاره ‌ی جدید باشند. دست ‌مایه‌ی آثار نقاشی سبکی که اصطلاحاً «پاپ درسدنی» خوانده می‌شود و توماس شایبیتز نماینده‌ ی آن است، تبلیغات، تلویزیون و ویدئو است و سعی دارد با بازی با نوعی زیبایی ‌شناسی خودباورانه این ‌جا و هم ‌اکنون را به تصویر کشد. برای بسیاری از هنرمندان جوان تر برخورد با ناسیونال‌ سوسیالیسم، همانند آن‌چه در آثار هانس هاکه، انزلم کیفر و یوزف بویس مشاهده می ‌شود، به گذشته تعلق دارد. ویژگی عرصه‌یِ هنرِ امروز نوعی "درون‌گرایی جدید" و مشغولیت با برخورد تجربیات متفاوت است: در آثار یوناتان میزز و آندره بوتسرز افسردگی و پدیده‌ های اجباری بازتاب می ‌یابد؛ این دو نمایندگان «رئالیسم نویروتیک» به شمار می ‌آیند. فرانتس اکرمان با «نقشه ‌ی ذهنی» دنیا را به عنوان دهکده‌ ی جهانی موضوع آثار خود قرار داده و به فجایع پشت نمای ظاهری آن اشاره می ‌کند. تینو سگال، که هنرش فقط در لحظه‌ ی اجرا وجود دارد و اجازه‌ی ضبط و ثبت آن داده نمی ‌شود، در جست‌ وجوی اشکال مختلف ارتباط ورای اقتصاد بازار است.

علاقه و توجه به هنر در آلمان را هم چنین می‌توان هر پنج سال یک بار در شهر کاسل و در دکومنتا، نمایشگاهی که در آن برجسته‌ ترین آثار هنری روز از سراسر گیتی به نمایش درمی‌ آید، مورد ارزیابی قرار داد. دکومنتای سیزدهم در 9 ژوئن 2012 گشایش خواهد یافت. برخلاف هنرهای تجسمی ـ که میزان اهمیت آن را می‌ توان از موج تأسیس موزه‌ های جدید خصوصی دریافت ـ عکاسی سال‌ هایی دراز برای به رسمیت شناخته‌ شدن به عنوان یک بیان هنری مستقل مبارزه کرد. کاترینا زیوردینگ از جمله پیشگامان عکاسی در دهه‌ی هفتاد قرن گذشته بود که در پرتره‌ هایی از خودش مرز میان فردیت و اجتماع را بررسی می‌ کند. نقطه‌ ی عطف تحول در عکاسی با موفقیت سه تن از شاگردان زوج عکاس برند و هیلا بِشِر و در دهه ‌ی نود قرن گذشته ایجاد شد: توماس استروت، آندریاس گورسکی و توماس روف در تصویرهای خود صحنه‌ هایی از واقعیت اتوکشیده و پُرفریب را آفریدند و با آثار خود چنان تأثیر سبک‌ آفرینی در جهان بر جا گذاشتند که به‌ اختصار «استروفسکی» نامیده می ‌شوند.