آوازه‌ ی آلمان به عنوان یک ملّت مهم دارای موسیقی هنوز هم به نام‌ هایی چون باخ، بتهوون، برامس ، هندل و ریشارد اشتراوس تکیه دارد. دانش‌ جویان زیادی برای تحصیل در مدارس عالی موسیقی به آلمان رو می‌ آورند و دوستداران موسیقی برای شرکت در جشنواره‌ های موسیقی، از جشنواره‌ ی واگنر در بایرویت گرفته تا روزهای موسیقی دانوب ـ اشینگر که اختصاص به موسیقی معاصر دارد، بسیاری را به این کشور می‌ کشاند. 80 سالن برای اجرای نمایش‌ های موزیکال (اپرا، اپرت، نمایش‌ نامه‌های موزیکال) در آلمان وجود دارد که از کمک‌ های دولت استفاده می‌ کنند. معروف‌ ترین آن‌ ها در هامبورگ، برلین، درسدن، مونیخ، فرانکفورت/ ماین، اشتوتگارت و لایپزیگ قرار دارند. ارکستر فیلارمونیک برلین به سرپرستی رهبر ارکستر معروف انگلیسی، سر سیمون راتل، از جمله‌ ی بهترین ارکسترها در میان 130 ارکستر بزرگ در آلمان است. «گروه نوازندگان مدرن» در فرانکفورت از سرچشمه‌ های اصلی زایش موسیقی معاصر است. این گروه هرساله 70 اثر جدید تولید می‌ کند که 20 اثر از آن میان برای اولین بار اجرا می‌ شوند. در کنار رهبرانی با معروفیت جهانی هم‌ چون کورت مازور و یا کریستف اشنباخ، از نسل جوان رهبران نیز نام‌ هایی چون اینگو متس‌ ماخر و کریستیان تیلمان آوازه‌ یی بلند یافته‌ اند. در میان خوانندگان و نوازندگان نیز والترود مایر (سوپرانو)، توماس کواستهوف (باریتون) و سابینه مایر (کلارینت) از جمله سرآمدان این عرصه در جهان هستند. آنه سوفی موتر (ویولن) ورای علاقمندان به موسیقی کلاسیک در بین سایرین نیز طرفداران بسیاری دارد و ستاره ی جهانی موسیقی آلمان محسوب می شود.

پیشگامان موسیقی الکترونیک مانند کارل هاینس اشتوکهاوزن (درگذشته به سال 2007) و در نقطه‌ ی مقابل او، هانس ورنر هنسه، سازنده‌ ی اپراهای سنتی، از اواسط قرن بیستم به این سو تأثیری انکارناپذیر بر موسیقی معاصر جهان داشته‌ اند. عرصه‌ ی موسیقی در آلمان امروزه از نظر سبک بسیار متنوع است: هاینر گوبلز موسیقی را با نمایش پیوند داده و هلموت لاخن‌ مان امکانات بیانی آلات موسیقی را تا نهایت آن پی می ‌گیرد. نمونه‌ی ولفگانگ ریمز نشان می ‌دهد که تحول موسیقی در ظرفیت‌ هایی گسترده‌ تر امکان‌ پذیر است.

در آن سوی عرصه‌ ی موسیقی آلمان خواننده ی پاپ، هربرت گرونه مایر قرار دارد، که سال هاست با شم قوی برای تشخیص روح زمان و علاقمندی های طرفدارانش با ترانه های آلمانی برای آهنگ هایش، کارش را با موفقیت ادامه می دهد.  گروه‌ هایی هم‌ چون گروه پانک ـ راک «شلوارهای مرده» و هِوی متال «رامشتاین» و گروه نوجوان "توکیو هتل" نیز در رده ی ستارگان موسیقی آلمان قرار می گیرند. در سال‌های گذشته هنرمندانی چون خاویر نایدو ("پسران مانهایم") با موفقیت گرایش سبک سول و رَپ امریکایی را دنبال کردند. در عرصه ی موسیقی پاپ به ویژه جوانانی از خانواده های مهاجر، مانند لائیت ال دین، بوشیدو، کاساندرا استین و عادل تاویل در میان ستارگان جای گرفته اند. موفقیت گروه برلینی «ما قهرمانیم» در این اواخر موج جدیدی از گروه‌های آلمانی را به دنبال داشت. با تأسیس «آکادمی پاپ» در مانهایم دولت قصد خود برای تقویت موسیقی پاپ در عرصه‌ی رقابت را آشکار ساخت.

در زمینه ی دیسکوتک و کلوب نیز، به ویژه در شهرهای بزرگی نظیر برلین، کلن، فرانکفورت، اشتوتگارت و مانهایم  در آلمان مکان های معروفی وجود دارد. با رشد گرایش به استفاده از دیسکوتک در دهه ی هفتاد قرن گذشته، رَپ و هیپ هاپ در دهه ی هشتاد و موسیقی سبک تکنو در دهه ی نود هنرمندان استفاده از نوا (DJ) و تولید کنندگان موسیقی زمینه ی گسترده ای برای هنرنمایی یافتند. اسکراچینگ، سامپلینگ، رمیکس و استفاده از تکنیک های کامپیوتری، صفحه های موسیقی را به ماده ی خام تغییر یابنده ای برای موسیقی مِتا تبدیل کردند. دوتن از نام آوران صحنه ی دیسکوتک، سون فِت، «پدرخوانده ی سبک تکنو» و پاول وان دیک،  از آلمان برخاسته اند.