اکنون پانصد سال است که روزنامه و مجله، در کنار کتاب، به عنوان یک رسانه ـ با وجود تغییرات در محتوا و شکل و نوسازی دایمی و پیدایش رسانه‌ های جدید ـ ساختارهای بنیادین خود را حفظ کرده است. هنوز هم مطبوعات پرچم‌ دار تحلیل ‌های ژرف و گزارش ‌دهی پیرامون پس ‌زمینه ‌ی رویدادها، پرداختن به موضوعی خاص و تفسیرهای جهت ‌دار هستند. با ازمیان‌ رفتن بخش‌ هایی از اعتقادات خشک‌ ایدئولوژیک در چارچوب کلاسیک طیف ‌های راست و چپ در جامعه ‌ی آلمان، تقسیم ‌بندی روشن سیاسی مطبوعات نیز تا حدود زیادی از بین رفته است. روزنامه های زیادی کماکان پرنفوذ محسوب می شوند، مانند روزنامه های پرکیفیت و سراسری "فرانکفورتر آلگماینه سایتونگ"، "زوددویچه سایتونگ" و هفته نامه ی "دی سایت".

ویژگی بازار روزنامه در آلمان تنوع زیاد عناوین و تفاوت‌ های گسترده ی منطقه ‌یی است: 335 روزنامه‌ ی محلی و منطقه یی در کنار 10 روزنامه‌ ی سراسری، 10 روزنامه ‌ی با کیفیت در کنار 9 روزنامه با فروش تک ‌نسخه ‌یی، که از نشریات زرد سرمشق می‌ گیرند. در میان این گروه آخر روزنامه‌ ی پُرنفوذ «بیلد ـ سایتونگ»  با شمارگانی حدود 2/3 میلیون نسخه، تنها روزنامه ‌ی فرامنطقه ‌یی با فروش تک ‌نسخه ‌یی است که از جایگاهی مهم در عرصه ‌ی روزنامه‌ ها برخوردار است. مجموع شمارگان 350 روزنامه ‌ی آلمان به 25 میلیون نسخه در روز می‌رسد. البته تأمین هزینه ‌های روزنامه با مشکلاتی روبه ‌رو شده است: نسل جوان  کمتر روزنامه می ‌خواند و درآمد از محل درج آگهی، مهم ترین منبع مالی روزنامه ها، در پی بحران اقتصادی سال های 2008/2009 آشکارا در حال کاهش است. امروزه بسیاری اطلاعات مورد نیاز خود را از طریق اینترنت به دست می‌آورند که به ‌تدریج به رسانه‌ ی مرجع برای همه‌ ی گروه‌ های سنی تبدیل شده است. در حال حاضر 70 درصد همه ی آلمانی ها "آنلاین" هستند و دقیقا همین تعداد نیز به طور منظم روزنامه می خرند.

در بازار مجلات در کنار مجله‌ های پُرسابقه ‌ی عمومی، در سال های گذشته مجله‌ های تخصصی رونق بیشتری یافته اند. مجموع شمارگان حدود 1500 مجله ‌ی عمومی به طور متوسط به حدود 114 میلیون نسخه در یک فصل می رسد. از جمله پُرفروش ‌ترین مجله‌ ها، "اشترن" و "اشپیگل"، بخشی فعال از مباحث اجتماعی را پوشش داده و یا گاه خود به موضوع مباحثی مهم تبدیل شده ‌اند. "اشپیگل" به عنوان یک مجله ‌ی هفتگی سیاسی، شاید در درازمدت بیش‌ ترین تأثیری را که از یک هفته‌نامه انتظار می ‌رود، بر جامعه به جا گذاشته باشد.

بزرگ ‌ترین مؤسسه ‌های انتشاراتی برای مجلات عمومی نشر هاینریش باور، نشر آکسل - اشپرینگر، بوردا و گرون + یار از کنسرن رسانه ‌یی برتلزمان هستند. اشپرینگر و برتلزمان شرکت ‌های رسانه‌ یی هستند که هریک هم‌ زمان فرستنده‌ های رادیو و تلویزیونی موفقی را اداره می ‌کنند و از این طریق سودهایی میلیاردی به دست می ‌آورند. فعالیت‌ های این دو مؤسسه بحث ‌های زیادی را پیرامون انحصار رسانه ‌ای دامن زده است.

البته در این بین دیگاه هایی نیز وجود دارند که معتقدند با وجود اینترنت تکثر رسانه ای به صورت خودکار تامین می شود. علاوه بر انتشار مطالب مطبوعات در وب سایت های اینترنتی آن ها که معمولا تعداد بسیار زیادی بازدید کننده دارند، مانند وب سایت های مجله ی اشپیگل و روزنامه های بیلد و فرانکفورتر آلگماینه، طیفی بسیار گسترده از وب سایت های خبری و عرضه کنندگان دیدگاه های مختلف نیز در اینترنت حضور دارند. این وضعیت برای بنگاه های نشر خطر فرسایش متقابل عرضه ی چاپی و اینترنتی را به همراه دارد، اگرچه به ندرت اتفاق می افتد که خوانندگان مطبوعات چاپی و همان هایی باشند که آن مطالب را دراینترنت می خوانند. از جانب دیگر حضور هم زمان منابع نهادینه شده و منابع غیررسمی تنوع اطلاع رسانی را تضمین می کند. در عین حال چالش اصلی روزنامه نگاری چاپی کمتر با گرایش های انحصارطلبانه و بیشتر با نحوه ی تامین هزینه ها ی رسانه است. مثال هایی مانند وب سایت "theeuropean.de" نشان می دهند که روزنامه نگاری با کیفیت بالا الزاما به چاپی بودن رسانه مربوط نمی شود.