نویسنده: یوزف یانینگ

آیا کشوری که از همه سو مرزهای مشترکی با سایر اروپائیان دارد، آیا آلمان با نُه همسایه اش، می تواند از یک سیاست فعال اروپایی صرفنظر کند؟ پاسخ روشن است: آلمانی ها در قلب اتحادیه ی امروز اروپا بهره ی ویژه ای از مناسبات صلح آمیز و همسایگی خوب می برد.
اروپایی سرزنده و پر تحرک،هم چنین از جهت اقتصادی، در جهت منافع آلمان است: فرایند یک پارچگی چهارچوبی مناسب برای تامین صلح، رفاه و امنیت است.
 
با انعقاد قراردادهای رم جهت ایجاد یک بازار مشترک اروپایی در سال 1957 تاریخ موفقیت آمیز هم گرایی اروپا آغاز شد. نقطه ی ثقل این قراردادها توسعه ی اقتصادی اروپای غربی با تعمیق همکاری و حمایت از تجارت بین کشورهای موسس بود. بدون این که به اهمیت رشد همگون سیاسی در اروپا کم بها داده شود، باید گفت که پویایی اقتصادی یک پارچگی و جذابیت یک بازار بزرگ، قوی ترین انگیزه برای سایر کشورهای اروپایی جهت پیوستن به آن بوده است. این امر در مورد ورود بریتانیا، دانمارک و ایرلند در دهه ی هفتاد، ورود یونان، اسپانیاو پرتقال در دهه ی هشتاد و اتریش، سوئد و فنلاند در دهه ی نود قرن بیستم صادق است. همین جذابیت عامل جذب دموکراسی های جدید با اقتصاد بازار در مرکز و جنوب شرقی اروپای شرقی به اتحادیه ی اروپا در سال های 2004 و 2007 بوده است. مانند جمهوری جوان فدرال المان، برای دموکراسی های جوان در جنوب و شرق اروپا نیز ورود به اتحادیه ی اروپا نشان دهنده ی شناسایی و حمایت از توان مندی سیاسی آنان در غلبه بر دیکتاتوری و استبداد است.

با اجرای قرارداد لیسبون در دسامبر 2009 دوره ی مذاکرات فشرده به پایان رسید. سیاست اروپایی آلمان در همه ی مراحل این فرآیند نقشی تعیین کننده به عهده داشت: آلمان از جمله ارائه دهندگان طرحی بود که بر اساس آن اتحادیه اروپا در کنار اتحادیه ای اقتصادی و ارزی وظایف عمیق سیاسی را نیز با کارایی  به عهده گیرد. طی قرارداد ماستریخت وبا موفقیتی بزرگ اولین ستون این سیاست با قطعیت استوار شد؛ اتحادیه ی سیاسی ولی بر عکس تا حدود زیادی به صورت رؤیا باقی ماند. بعداز آن آشکار شد که چنین هدفی به صورت مرحله ای، گام های کوتاه و بر بنیان هایی دیگر قابل تحقق است. از این رو آلمان در مذاکرات مربوط به قراردادهای آمستردام و نیس و همچنین نشست قانون اساسی اروپا از سازگاری گام به گام و ادامه ی گسترش شکل بندی نهادهای اتحادیه، حل موضوع مسئولیت ها و توسعه ی بیشتر کیفیت دموکراتیک تصمیم گیری در اتحادیه دفاع می کرد.