عرصه ی معماری در آلمان دارای مراکز منطقه يی متعددی است. ولی از زمان اتحاد مجدد برلين به يکی از مراکز ثقل اين هنر تبديل شده است. در پايتخت آلمان می توان در محدوده يی کوچک دست آوردهای سرآمدان عرصه ی معماری جهان را به چشم ديد:  سِرنورمان فوستر، که رايشتاگ سابق را به عنوان مقر جديد مجلس آلمان بازسازی کرد، رنزو پيانو، دانيل ليبس کيند، ريال آی. ام. پای و يا رِم کولهاس. فهرست معماران سرشناس جهان، که چهره ی برلين در قرن بیست و یکم را آراسته اند، طولانی است. برعکس، دفاتر معماران آلمانی مانند فون گرکان، مارگ و همکاران و یا آلبرت اشپر و همکاران نیز در عرصه ی بین المللی موفق هستند. برای آن ها بناهای پایدار، یعنی نوعی معماری ساختمان که مصرف انرژی در آن خیلی کم یا صفر باشد، هر روز اهمیت بیشتری می یابد. موضوعی که معماران آلمانی مانند اشتفان بهنیش، کریستف اینگن هوفن، ورنر زوبک و یا تیم دو نفره ی لوئیزا هوتن و ماتیاس زاوربروخ خیلی زود به آن پرداخته و اکنون به عنوان کارشناسان برجسته ی آن در جهان شناخته می شوند. تیم سه نفره ی معماری گرافت از برلین نیز که معماری پیشگام و هم سازی با محیط زیست را-  مانند پروژه ی فوتوریستی "Bird Island" در مالزی - درهم می آمیزد، معروفیتی جهانی یافته است.