مجلس فدرال مجمع نمايندگان انتخابی ملت آلمان است. از نظر شکلی نيمی‌ از 598 نماينده‌ ی اين مجلس از طريق فهرست‌ های ايالتی احزاب (آرای دوم) و نيم ديگر با انتخاب مستقيم کانديداها در 299 حوزه ‌ی انتخاباتی (آرای اول) تعيين می‌ شوند. اين تقسيم ‌بندی تأثيری بر نقش کليدی احزاب در نظام انتخاباتی ندارد. فقط آن افرادی در حوزه ‌های انتخاباتی شانس انتخاب‌ شدن دارند که عضو يک حزب باشند. وابستگی حزبی نمايندگان مجلس فدرال می ‌بايست بازتابی از آرای انتخاب‌ کنندگان باشد. برای جلوگيری از پيچيدگی ترکيب اکثريت از طريق حضور احزاب خيلی کوچک شرط حايل، يا آن ‌چه که اصطلاحاً مانع پنج درصد خوانده می‌ شود، از ورود آن‌ ها به مجلس جلوگيری می ‌کند.

مجلس فدرال، پارلمان آلمان است. نمايندگان آن در فراکسيون‌ ها متشکل شده و هر فراکسيون از ميان اعضا خود يک نفر را به عنوان رييس انتخاب می ‌کند. وظيفه ‌ی مجلس فدرال انتخاب صدراعظم و حفظ او در قدرت با تأييد سياست‌ هايش است. مجلس فدرال می ‌تواند با رأی عدم اعتماد صدراعظم را از منصب خود خلع کند. اين مجلس از اين جهت شباهت بسياری با ديگر پارلمان‌ ها دارد و تفاوتی نمی ‌کند که صدراعظم آلمان انتخاب می‌ شود ولی نخست ‌وزير انگلستان يا ديگر دموکراسی‌ های پارلمانی را رييس حکومت منصوب می‌ کند. در ساير دموکراسی‌ های پارلمانی نيز همواره رييس حزبی که اکثريت پارلمان را در اختيار دارد، به عنوان رييس دولت منصوب می ‌شود.

دومين وظيفه ‌ی مهم نمايندگان در مجلس فدرال قانون ‌گذاری است. از سال 1949 حدود 9000 لايحه به مجلس فدرال ارايه شده و بيش از 6200 قانون تصويب شده که اغلب مربوط به تغيير قوانين موجود بوده ‌اند. اغلب لوايح توسط دولت فدرال تنظيم شده و بخش کوچکی از آن ‌ها را نيز خود مجلس و يا شورای فدرال ارايه کرده ‌اند. در اين زمينه نيز مجلس فدرال، همچون پارلمان‌ های ديگر دموکراسی‌های پارلمانی، در درجه ‌ی اول قوانينی را تصويب می‌ کند که دولت فدرال پيشنهاد کرده است. مجلس فدرال البته با نوع پارلمان‌ های مذاکره ‌يی، مانند مجلس عوام انگلستان، تفاوت دارد. اين گونه پارلمان ‌ها در مورد مصوبات خود پس از بحث در صحن علنی تصميم‌ گيری می ‌کنند. درحالی ‌که اين مجلس بيش ‌تر به ‌يک پارلمان کاری شبيه است. کميسيون ‌های تخصصی مجلس فدرال با جديت و کار کارشناسی لوايحی را که قرار است به مجلس ارايه شوند آماده می‌کنند. اين بخش از کار مجلس فدرال تا حدی شبيه کنگره ‌ی ايالات متحده ‌ی امريکا است، که نمونه‌ ی کاملی از يک پارلمان کاری به شمار می ‌رود.

سومين وظيفه‌ ی مهم مجلس فدرال کنترل فعاليت دولت است. بخش علنی اين کنترل را از چشم ‌انداز افکار عمومی‌ احزاب مخالف انجام می ‌دهند. بخش غيرآشکار اين کنترل را، که البته تأثير آن به‌ هيچ‌ وجه کم‌ تر نيست، نمايندگان احزاب تشکيل ‌دهنده ‌ی دولت انجام می ‌دهند‌، که پشت درهای بسته انتقادات خود را از نمايندگان ‌شان در دولت مطرح می ‌کنند.