حکومت فدرالی آلمان دارای ترکیبی پیچیده است. این حکومت از یک دولت مرکزی فدرال و 16 دولت ایالتی تشکیل شده است. قانون اساسی به‌دقت حوزه‌ی اختیارات دولت فدرال و دولت‌های ایالات را تعیین کرده است. از این نظر، نظام فدرالی آلمان همسان دیگر نظام‌های فدرالی است. بخش دولتی در آلمان به‌طورعمده بر قوانین فدرال استوار است. شهروندان ولی، بنا بر اصل استقلال در تصمیم‌گیری، فقط با مقامات ایالتی و یا ادارات محلی که تحت نظر مقامات ایالتی قرار دارند، سروکار دارند. دلیل این امر تلاش قانون اساسی برای درآمیختن مزیت‌های یک دولت یک‌پارچه با امتیازات دولت‌های محلی است. شهروندان دیگر کشورهایی که با نظام فدرالی اداره می‌شوند در زندگی روزمره به‌طورمعمول بیش‌تر با مقامات دولت مرکزی سروکار پیدا می‌کنند.

قانون اساسی خواهان برقراری سطح زندگی برابر در سرتاسر آلمان است. این سطح زندگی به‌طورعمده با سیاست‌های اقتصادی و اجتماعی شکل می‌گیرد. از همین رو این سیاست‌ها بر اساس قوانین فدرال تدوین می‌شوند. از این چشم‌انداز جمهوری فدرال آلمان شبیه حکومت‌های غیرفدرالی است. با این وجود ایالات بخش بزرگی از امکانات اداری حکومت را تحت کنترل دارند زیرا در نظام اداری آلمان حاکمیت عناصر فدرالی تثبیت شده است. ادارات ایالتی، همان‌گونه که در نظام‌های فدرالی مرسوم است، اجرای قوانین ایالتی را به عهده دارند. آن‌ها، علاوه بر این و برخلاف دیگر نظام‌های فدرالی، بخش بزرگی از قوانین فدرال را نیز اجرا می‌کنند. از این رو برای توضیح ویژگی‌های نظام فدرالی آلمان باید به اصطلاحاتی مانند «با گرایش به وحدت» و «فدرالیسم با چهره‌ی پوشیده» روی آورد.

دولت‌های ایالتی انجام سه وظیفه‌ی حکومتی را به‌طورکامل به عهده دارند: امور مربوط به آموزش ـ که تاحدود زیادی بخش آموزش عالی را نیز در بر می‌گیرد ـ امنیت داخلی و امور مربوط به نیروهای انتظامی‌ و خودگردانی محلی. ایالات با حضور در شورای فدرال موازنه‌ی لازم میان اختیارات مجلس فدرال و مجالس ایالتی را در قانون‌گذاری فراهم می‌کنند.