نوشته ی: یورگن هارتمان

نظام سياسی جمهوری فدرال آلمان تجسم دومين نظام دموکراتيک در تاريخ آلمان است. پديدآورندگان جمهوری فدرال در شورای پارلمانی و در قانون اساسی جديدشان آموزه های شکست اولين دموکراسی، جمهوری وايمار، و ديکتاتوری ناسيونال سوسياليستی را مَد نظر قرار داده اند. جمهوری فدرال آلمان فرزند جنگ بود. در سال 1949 قرار بود دموکراسی تنها در قسمت غربی سرزمينی که دو پاره شده بود، برقرار شود. ولی قانون اساسی، که نخست به عنوان سندی موقت طراحی شده بود، بر هدف اتحاد مجدد در فرآيندی «خودمختار و آزادانه» نيز تأکيد کرده بود.

دومين دموکراسی آلمانی با موفقيت همراه بود. اين موفقيت دلايل زيادی داشت: شيوه ی زندگی آزادانه بعد از ديکتاتوری را ارج نهادن و تلاش برای جلب نظر همسايگان دموکرات از جمله ی اين دلايل بودند. ولی خود قانون اساسی نيز در اين موفقيت سهم داشت. زمانی که پس از بيش از40 سال، در 1990، به جدايی پايان داده شد، همان سند به عنوان قانون اساسی آلمان متحد پذيرفته شد.