آلمان پرجمعیت ترین کشور در اتحادیه ی اروپاست. قریب 82 میلیون نفر در کشور آلمان، بیش از یک ششم آن ها در شرق آن، که محدوده یDDR  سابق بود، زندگی می کنند. اقلیت های ملی دانمارکی، فریزی، آلمانی های سینتی و روما و ملیت سُرب بیش از همه در شمال و شرق آلمان ساکنند. آن ها دارای فرهنگ، زبان، تاریخ و هویت خاص خود هستند.

اقتصاد آلمان در پی دوره ‌ی شکوفایی پس از جنگ در دهه ‌ی پنجاه قرن گذشته به نیروی کار مهاجران نیاز داشت. اغلب کسانی که به عنوان «کارگر میهمان» در آن سال‌ ها به آلمان آمدند، به زادگاه خود در جنوب و جنوب شرقی اروپا بازگشته ‌اند ولی بسیاری نیز برای کار و زندگی در آلمان باقی ماندند. مانند شمار زیادی از اتباع ترکیه که در سال‌ های بعد به آلمان مهاجرت کردند. به این ترتیب آلمان به‌تدریج از کشورِ کارگران میهمان به کشوری مهاجرپذیر تبدیل شد. دومین گروه بزرگ مهاجران را رانده‌ شدگان آلمانی ‌الاصلی تشکیل می ‌دهند که از چندین نسل قبل در جمهوری‌ های سابق شوروی، رومانی و لهستان زندگی کرده و پس از فروپاشی نظام کمونیستی با روندی روبه ‌افزایش به آلمان بازگشتند.

این دو مهاجرت باعث شد جمعیت مهاجران به نسبت کل جمعیت در آلمان در دهه ‌ی هشتاد قرن گذشته حتا از کشورهای مهاجرپذیر کلاسیک مانند ایالات متحده ‌ی امریکا، کانادا و یا استرالیا بسیار بالاتر باشد. در حال حاضر در آلمان بیش از 15 میلیون نفر زندگی می کنند که ریشه در مهاجرت دارند. طبق تعریف اداره ی آمار فدرال همه ی کسانی که خود به آلمان مهاجرت کرده و یا فرزندانی که  یکی از والدین آن ها مهاجر باشد در این رده بندی قرار می گیرند. حدود 7 میلیون آن ها دارای تابعیت خارجی و قریب 8 میلیون کسانی اند که دارای تابعیت آلمان هستند، یا از طریق اعطای تابعیت و یا به خاطر تعلق به چهار میلیون آلمانی تبار مهاجر. بعد از آلمانی تبارهای مهاجر، مهاجران از  ترکیه با 5/2 میلیون نفر بزرگ ‌ترین گروه را تشکیل می ‌دهند. 5/1 میلیون نفر از مهاجران از یوگسلاوی سابق و کشورهای برآمده از آن به آلمان آمده اند. تعداد مسلمانان ساکن آلمان 4 میلیون نفر تخمین زده می شود. بسیاری از مهاجران در مشاغل ساده به کار اشتغال دارند، زیرا آلمان نیازمند نیروی کار برای فعالیت های ساده بود. مطالعات نشان داده است که برای خانواده های مهاجر در آلمان صعود به اقشار اجتماعی بالاتر و یا بهبود وضعیت مالی مشکل است.  با این وجود درهم ‌آمیزی مهاجران در دو دهه ‌ی گذشته پیشرفت‌ هایی داشته است: دریافت تابعیت آلمان از نظر قانونی آسان شده، ارتباط میان مهاجران و آلمانی‌ ها گسترش یافته و میزان پذیرش تنوع قومی و فرهنگی افزایش یافته است. با تصویب قانون مهاجرت که در سال 2005 به اجرا درآمد برای اولین بار یک نظام فراگیر قانونی ایجاد شده که همه ‌ی جنبه‌ های مهاجرت را در بر می ‌گیرد.

دولت فدرال به درهم آمیزی و ادغام به تعویق افتاده ی مهاجرتباران ساکن آلمان به عنوان یکی از نقاط ثقل فعالیت خود می نگرد. الویت این فعالیت ادغام در بازار کار است، اگرچه توسعه ی آموزش و یادگیری زبان آلمانی نیز به عنوان کلید حل مشکل آمیزش مد نظر قرار دارد. از سال 2006 صدراعظم آلمان، خانم آنگلا مرکل، هرساله نشست عالی درهم آمیزی را برگزار می کند که نمایندگان همه ی گروه های اجتماعی مخاطب سیاست درهم آمیزی و سازمان های مهاجران در آن شرکت می کنند. نحوه ی اجرای مهم ترین نتیجه ی اولین نشست – "طرح ملی درهم آمیزی" – (2007) به طور منظم مورد بررسی قرار می گیرد. این طرح شامل اهدافی روشن وبیش از 400 اقدام توسط مراجع دولتی و کنشگرانی از بخش خصوصی اقتصاد و نهادهای اجتماعی است: از جمله شبکه ای از افراد با تجربه در تعلیم و تربیت ایجاد شده که تاکنون 5هزار نفر در آن حضور یافته اند. این افراد از فرزندان کودک و نوجوان خانواده های مهاجر در مدارس و دوره های آموزش حرفه ای حمایت می کنند. در "منشور تنوع" 500 شرکت خصوصی و نهاد عمومی با بیش از 4 میلیون شاغل عضو شده اند. آنان تنوع را به عنوان یک فرصت ارزیابی کرده و متعهد شده اند امکانات آموزشی بهتری در اختیار جوانان مهاجرتبار قرار دهند.