Czymoe niespotykanym na skalę międzynarodową jest dwutorowy system kształcenia zawodowego. W ramach tego systemu przeważająca częoeć młodzieży, około 60 procent, uczy się po skończeniu szkoły jednego z 350 państwowo uznawanych zawodów. Taki początek życia zawodowego różni się od czysto szkolnego kształcenia zawodowego, praktykowanego w wielu państwach. Trzy lub cztery dni w tygodniu ma miejsce nauka praktyczna w zakładzie pracy; w jeden lub dwa dni w tygodniu odbywa się teoretyczne kształcenie zawodowe w szkole zawodowej. Kształcenie takie trwa od dwóch do trzech i pół lat. Kursy ponadzakładowe oraz dodatkowe oferty podnoszenia kwalifikacji uzupełniają wykształcenie zawodowe w zakładach pracy. Ten system kształcenia finansowany jest przez zakłady pracy, które płacą uczniom zawodu wynagrodzenie, oraz przez państwo, finansujące szkoły zawodowe. Obecnie w zawodowe kształcenie młodzieży zaangażowanych jest 482 tys. zakładów pracy, tzw. służby publiczne oraz przedstawiciele wolnych zawodów. Ponad 80 proc. miejsc nauki zawodu udostępniają przedsiębiorstwa małej i oeredniej wielkooeci. Ze względu na dwutorowy system kształcenia zawodowego odsetek młodzieży bez zawodu lub miejsca nauki zawodu utrzymuje się w Niemczech na stosunkowo niskim poziomie. W grupie wiekowej 15-19 lat wynosi on zaledwie 2,3 proc. Połączenie teorii z praktyką zapewnia wysokie kwalifikacje rzemieoelników i robotników wykwalifikowanych. Kształcenie zawodowe otwiera ponadto drogę do kariery, która poprzez dokształcanie prowadzi do uzyskania dyplomu mistrza. Nowooecią jest możliwooeć podnoszenia kwalifikacji w drodze kształcenia zaocznego aż do uzyskania tytułu „master“ na wyższej uczelni.

Drukuj tekst