Bogactwo krajobrazu medialnego widoczne jest nadal w tradycyjnej radiofonii i telewizji. Program publiczny, zapoczątkowany w latach 20. XX wieku (radio) i 50. (telewizja), rozwinął się od końca lat 80. tworząc barwne spektrum dwoistego systemu, na który składają się stacje publiczne i prywatne. Dzisiaj konkuruje ze sobą 430 stacji radiowych, z których większość ma charakter lokalny i regionalny.

Krajobraz telewizyjny jest zróżnicowany w dwojaki sposób: ponadregionalnie i regionalnie oraz na programy ogólne i tematyczne. Niemcy posiadają przy tym kilka z największych w skali europejskiej i światowej publicznych stacji nadawczych, finansowanych z opłat abonamentowych (ARD i ZDF) oraz bezpłatnych stacji prywatnych (RTL, SAT.1, ProSieben), jak również telewizję płatną sky. Programy ogólne oferują pełną gamę poszczególnych gatunków, poczynając od wiadomości poprzez filmy, seriale i programy rozrywkowe aż po sport. Kanały specjalistyczne dzielą się na kanały informacyjne (n-tv, N24), muzyczne (VIVA, MTV) oraz sportowe (DSF). W zależności od platformy technicznej (naziemna, satelitarna, kablowa, szerokopasmowa, mobilna) i od trybu analogowego lub cyfrowego można odbierać setki niemieckojęzycznych i międzynarodowych stacji telewizyjnych, takich jak CNN, BBC czy TV5, oraz ponad dwadzieścia różnych niemieckich publicznych programów telewizyjnych. Te ostatnie obejmują dwa główne kanały ogólnokrajowe ARD i ZDF oraz programy regionalne, nadawane na terenie całego kraju, takie jak WDR, MDR, BR, a ponadto stacje specjalne, np. nadający przeważnie programy polityczne kanał dokumentacyjny Phoenix lub kanał dla dzieci KIKA. Ponadto istnieją trzy serwisy międzynarodowe, oferowane przez stację nadawczą dla zagranicy Deutsche Welle, niemiecko-francuski kanał arte oraz niemiecko-austriacko-szwajcarski kanał kulturalny 3sat.

Oprócz misji zaopatrzenia ludności w całe spektrum programów oraz ustawowo zdefiniowanej misji programowej, jednym z kolejnych istotnych zadań publicznych stacji radiowych i telewizyjnych jest zachowanie niezależności politycznej i ekonomicznej. Na uwagę zasługuje także działalność internetowa tych nadawców, która towarzyszy emitowanym przez nich programom. Nadawcom publicznym zagraża przy tym ciągle jednak wejście w konflikt z nadawcami prywatnymi, którzy obawiają się zniekształcenia konkurencji w wyniku wywierania przez subwencjonowaną telewizję publiczną zbyt dużego wpływu na rynek. Kolejna presja na stacje publiczne powstaje na skutek faktu, że coraz mniej młodych ludzi korzysta z nadawanych przez nie programów. Chociaż w zachowaniu użytkowników na skutek Internetu i komunikacji mobilnej dokonały się częściowo olbrzymie zmiany, Niemcy posiadają nadal jeden z najbardziej urozmaiconych i najbogatszych tradycyjnych krajobrazów medialnych – wolny i pluralistyczny, ambitny i dostarczający rozrywki, o narodowej i międzynarodowej orientacji.