Bundesrat jest przedstawicielstwem krajów związkowych, swego rodzaju drugą izbą parlamentu obok Bundestagu. Bundesrat obraduje nad każdą ustawą federalną. Jako izba skupiająca przedstawicieli krajów związkowych pełni on tę samą funkcję, co druga izba parlamentu w innych państwach związkowych, określana najczęściej mianem senatu. W skład Bundesratu wchodzą wyłącznie przedstawiciele rządów krajów związkowych. Ilość głosów poszczególnych krajów związkowych odpowiada w bardzo umiarkowanej formie liczbie ludności. Każdy land ma co najmniej trzy głosy, kraje związkowe o największej liczbie ludności posiadają maksymalnie sześć głosów.

Bundesrat współuczestniczy w powstawaniu ustaw federalnych, ale różni się przy tym od drugiej izby parlamentu w innych państwach związkowych. Ustawa Zasadnicza przewiduje dwa rodzaje udziału. Ustawy federalne, które powodują powstanie dodatkowych kosztów administracyjnych w krajach związkowych lub które zastępują dotychczas obowiązujące ustawy krajowe, muszą zostać zatwierdzone przez Bundesrat. Bundesrat musi zaaprobować ustawę uchwaloną przez Bundestag, aby mogła ona wejść w życie. W tym przypadku Bundesrat ma status ciała ustawodawczego, równoprawnego z Bundestagiem. Obecnie niecałe 50 procent wszystkich uchwalanych ustaw wymaga zatwierdzenia przez Bundesrat. Ponieważ ustawy federalne wykonują zasadniczo organy administracji krajów związkowych, najważniejsze i związane z wysokimi kosztami ustawy uwzględniają suwerenność administracyjną landów. Od ustaw wymagających zatwierdzenia należy odróżniać ustawy, co do których Bundesrat może wnieść sprzeciw. Ustawy te Rada Federalna może wprawdzie odrzucić, ale Bundestag, taką samą większością głosów jak w Bundesracie – większością zwykłą lub większością dwóch trzecich głosów, a w ostatnim przypadku przynajmniej większością głosów członków Bundestagu (większość absolutna) – może ten sprzeciw odrzucić.

Od września 2006 roku zakres kompetencji federacji i krajów związkowych reguluje na nowo reforma federalizmu. Jej celem jest usprawnienie działania władz federalnych i krajów związkowych oraz podejmowania przez nich decyzji, a także wyraźniejsze przyporządkowanie im obowiązków i zadań politycznych.