Jürgen Hartmann

System polityczny Republiki Federalnej Niemiec ucieleśnia drugi demokratyczny system w historii Niemiec. Wchodzący w skład Rady Parlamentarnej ojcowie-założyciele Republiki Federalnej opracowując nową konstytucję, tzw. Ustawę Zasadniczą, wyciągnęli naukę z upadku pierwszej demokracji – Republiki Weimarskiej – oraz dyktatury narodowosocjalistycznej. Republika Federalna Niemiec była dzieckiem zrodzonym z wojny. W 1949 roku demokracja miała zadomowić się jedynie w zachodniej części Niemiec, podzielonych na dwa państwa. Ale w Ustawie Zasadniczej, pomyślanej początkowo jako prowizorium, nie odstępowano od celu ponownego zjednoczenia „w ramach niezależnego samostanowienia”.

Druga demokracja niemiecka okazała się sukcesem, na który złożyło się wiele przyczyn. Należało do nich docenianie liberalnego trybu życia po okresie dyktatury oraz dążenie do uzyskania akceptacji ze strony demokratycznych państw sąsiednich. Ale i Ustawa Zasadnicza ma swój udział w tym sukcesie. Kiedy w 1990 roku po ponad 40. latach zakończył się podział Niemiec, Ustawa Zasadnicza stała się konstytucją zjednoczonych Niemiec.